سربازانه

.

هجر و حرمان است (و نه، مثلاً، وصل یا تنعّم) که لذّت را می آفریند:

که می فهمد چه می چِشَد یک سرباز، وقتی به شهر می رسد؟

.

.

.

غمگینانه، آن زمان که همگان را مستحق ترحم می یابی، خود ترحم برانگیزترین ای.

.

خرّم آن روز کز این منزل ویران بروم: همین نوشتن را گفت، همین کلمه ها را. که می گویی در روشنی هم که شروع کنی خواندن شان را در تاریکی تمام می شود. و می دانی این برای او که می خواست رسولِ روشنی و رهایی باشد نه تکرارکننده ی تاریکی و رنج، چه رنجِ مضاعفی است.

*

می روم؛ می دانم. و می آیی. می آیی و از بند بندِ وجودم بندِ واژه و درد می گشایی. این سیاه­چالِ پرزنجیر خود نفیِ ماندن است. و گر چه عقلِ واقع نگر به هزار قید لجام اش زند، به وهمِ محال اندیش هم شده باید آفرید اش، رؤیای حیاتی رهایی را. در نزاعِ عقلانی و حیاتی، شرطِ عقل نیست که جانبِ زندگی رها کنی. شرط بندی پاسکالی، اگر نه برای ایمان، دست کم برای امید باید کار کند.

.

*

.

قال انما اشکوا بثی و حزنی الی الله؛ و اعلم من الله ما لا تعلمون ﴿12:86﴾ ...

.

.

تن؟ آینه ی دل!

دل؟ ویرانتر از تن:

پوک و پوسیده و پلاسیده.

به نوشِ مِهر اش دارو نیاوری، چاره تیغ است.

چندهمسری، مهندسی برق و کتاب مقدس

گذرم افتاده بود به این مقاله ی خانم Amy Gutmann، رئیس فعلی دانشگاه پنسیلوانیا، که پانزده سال پیش، در بررسی و نقد چند-فرهنگ-گرایی (multiculturalism) و مسائل اخلاقی مربوط با آن نوشته. در قسمت اول اش، که نسبی گرایی فرهنگی را نقد می کرد، مثال چندهمسری را زده بود و رسید به مورمون ها، و این که بعضی زنان تحصیل کرده و با مشاغل حرفه ای شان هم این قضیه را پذیرفته اند و قبول دارند. بعد از نقل دلیلی از خانم الیزابت جوزف، وکیلی که یکی از نُه زن آقای الکس جوزف است، دلایل دینی آقای جوزف را هم نقل کرده بود:

.

"Every writer in the Old Testament, except for Daniel, was a polygamist. The way I see it, if you're going to get a degree in electrical engineering, then you have to learn a little something about engineering. And if you're going to understand the Bible, you have to adopt the life style of those who wrote it." (New York Times, Tuesday, April 9, 1991, p. A22)

.

که اسباب تفریح بود، و به فکرم انداخت نکند سبب شود خواننده، ضمن قانع شدن، و ضمن اذعانِ مجدد به این که حماقت مرزی ندارد، به این فکر هم بیافتد که وقتی تن آدمی می خارد، ذهن توجیه گرش هم خوب کار می کند. (یا، در این مثال، کار نمی کند؟)