روز دستگیری دانشجو

باران می بارد و برف پاک کن روی دور تند کار می‌کند.

سعی می‌کند آرام ام کند و می‌گوید فعلا مواظب باش تند حرف نزنی تا جای اش را پیدا کنیم. 

دو سه جمله رد و بدل نشده خودش تند می‌شود و به این جا می‌کشد که "مملکت صاحاب داره" یا نه.

خیابان ژاندارمری، زیر باران، ساعت 11 شب، سی چهل نفری از بستگان ایستاده اند؛ ده پانزده نفری دم باجه ی پلیس پیشگیری جمع شده اند و پرس و جو می‌کنند.

این بار من جلو می روم. از خستگی کار روزانه یا پاسخ دادن به این همه آدم یا هر چیز دیگر جواب سر بالا می‌دهد. می‌گویم قاتل که نیستند، یک لیست نام نمی‌توانید از شان اعلام کنید، بدانیم تا صبح توی این شهر دنبال شان بگردیم یا نه؟ می‌گوید دست ما نیست، پلیس امنیت اعلام نمی‌کند. اعتراض ام که ادامه می یابد، پیشنهاد می‌دهد من را هم به جمع شان اضافه کند. وقتی می‌بیند مقاومتی نمی‌کنم، قدری مردد می‌شود، و باز جدی‌تر پیشنهاد می‌دهد، و نشان می‌دهد که می‌خواهد قصدش را عملی کند. چند ثانیه ای فکر می‌کنم جواب بدهم چند ماه است از همین می‌ترسانیدمان، و چه ترسی، و دست کم این طوری می‌توانم بروم تو و ببینم هست یا نیست، که فکر می‌کنم اگر این جا نباشد چه، و اگر من را پیش آن چهل نفری که داخل اند نبرند چی؟ جوابی نمی‌دهم، گر چه با پیشنهادش مخالفتی هم نمی‌کنم. چند نفری سعی می کنند ماجرا را آرام کنند. آرام‌تر که می‌شود باز می‌پرسم چه کنیم پس؟ می‌گوید اعلام مفقودیت کنید!

مدتی که می‌گذرد، چند سرباز می‌آیند و جمعیت را می‌تارانند.

*

خانه ی یکی از بچه ها در همان نزدیکی می‌رویم، و باز خبر دستگیری‌ها و حمل دستگیرشده ها به خیابان مظفر را می‌خوانیم.

حدس علی درست است، سربازِ دفتر پیگیری –که گویا مودب‌تر از سربازان نیروی انتظامی است- غیرمستقیم می‌گوید همان جا است.