خاله سوسکه

قهرمان آن داستان قدیمی، مستِ آغاز نمی شد.
دل کوچک سوسکی اش می لرزید، اما خِرد بزرگ سوسکی اش غالب می شد.
از مهر و ماه و ماه عسل و مهریه نمی گفت؛ از ثروت و قدرت خواستگار هم نمی پرسید.
می دانست این ها همه حرف و ظاهر است. حرف هایی در ابتدا، ظواهری بی ارج و معنا.
می دانست باید همراه شد تا عمل را در تداوم دید، به جای آن که حرف را در طلیعه شنید.
می دانست دو صد گفته چون نیم کردار نیست. و ملاک کردار هم اولین روز دعواست.
می پرسید: "وقتی دعوامون بشه، منو با چی می زنی؟"(*)


از قوت اندیشه بود این بصیرت و حزم یا از تعدد تجربه، نمی دانم.
فقط کاشکی بود تا باز هم نصیحت مان می کرد.


(*) التفات به واقع بینی دارید؟ نمی گوید "می زنی یا نه؟" می گوید "با چی می زنی؟"
ء