کژتابیِ خیال

اغلب نوشته هایی که دوست داشته ام را زیباتر (و آهنگین تر) از آن چه بوده اند در یاد دارم.

گاه گاهی که از اتفاق به آن ها بر می خورم یا از قصد به آن ها بر می گردم، و دو باره می خوانم شان، این را می فهمم: کاستی ها و تفاوت های شان نسبت به آن صورت خیالی، و سوراخ ها و خش های شان نسبت به آن تصویرِ بی نقصِ صیقل خورده ی ذهنی، را می بینم و می شنوم؛ مثل زمزمه ی ذهنی آهنگ خوشی که با خواندن یا شنیدن اش ناگاه ناخوش شود.

ء

*

ء

به جای نوشته ها بگذار آدم ها. بگذار خاطرات.

ء

***

ء

می شد این طور (هم) شروع اش کرد:

اغلب نوشته هایی که از آن ها بیزار ام را زشت تر از آن چه بوده اند...

ء