راستش خیلی به این حرف فکر کردم. به نظرم زندگی اصالتا معنا ندارد. این ما هستیم که برایش به دنبال معنا می گردیم. و چه کار مسخره ای می کنیم. رهایی از ظلم و استبداد و رسیدن به آزادی به زندگی بسیاری معنا داده است و چه زیبا و رمانتیک است. ولی اگر به همین ها بگویی بفرما این آزادی... زندگیشان بی معنی نمی شود؟ "معنای زندگی" چیز مزخرفیست چیزیست که به آن نرسی و با فکرش زندگی کنی. مثلا عشق معنای زندگی می شود ولی ازدواج هرگز. بی دلیل نیست که تصور دنیای بعد از مرگ اینهمه به زندگی آدم ها معنی می دهد چون مطمینا تا زنده هستند به آن نمی رسند. به نظرم ظلم و استبداد و مبارزه با آن به زندگی بیاری معنا می دهد. ولی در عین حال جای چیزهای معنا بخش دیگر را می گیرد. در مجموع هیچ فرقی ندارد چون از اول زندگی معنای خاص و اصیلی نداشته. نه چیزی از دست رفته نه چیزی بدست آمده. تنها بهانه ای جایگزین بهانه های دیگر شده
جَ صا، و زهرا: می گفت چو فردا شود فکر فردا کنیم. عجالتاً، خوشبختانه یا متاسفانه، امکان اش پیش نیامده در جایگاه ظالم یا مستبد بنشینم، پس به مسائل صنف خود ام فکر می کنم. هر چند، شاید کسی که در آن مقام است مناسب شأن خود بخواند اش.
مجید، می دانی که من از این حرف های عمیق چندان سر در نمی آورم. منظور ساده ای داشته ام و می خواسته ام حس دوگانه ی کارکردهای متضاد و دوگانه ی ظلم و استبداد را توصیف کنم: این که، در اوج سیاهی ظلم و استبداد، حس ظلم ستیزی و آزادی خواهی به زندگی رنگی می دهد که کسی در شرایط دیگر تجربه اش نمی کند؛ از سوی دیگر، در اوج همین معنا، به دلایل مختلف، ظلم و استبداد، به اشکال مختلف، افق زندگی را محدودتر و زندگی را کم رنگ تر می کند. آن قدر ساده که حالا که این طور می گویم اش حتی به نظر بدیهی می رسد. ولی خب، حس و حالی که زیسته می شود هیچ وقت به سادگی گزاره ای که تحلیل عقلانی و بیان زبانی می شود نیست. و من هم خواسته ام از همان حس و حال بنویسم: حس و حالی که قدری اش از مشاهده ی تجارب و رفتارهای دیگران در شرایط مشابه می آید، ولی عمدتا مبتنی بر خودنگری (گذاشتن خود در شرایط مشابه یا به یادآوردن خود در شرایط مشابه) است.
5 comments:
به زندگی ظالم یا به زندگی مظلوم؟
راستش خیلی به این حرف فکر کردم. به نظرم زندگی اصالتا معنا ندارد. این ما هستیم که برایش به دنبال معنا می گردیم. و چه کار مسخره ای می کنیم. رهایی از ظلم و استبداد و رسیدن به آزادی به زندگی بسیاری معنا داده است و چه زیبا و رمانتیک است. ولی اگر به همین ها بگویی بفرما این آزادی... زندگیشان بی معنی نمی شود؟ "معنای زندگی" چیز مزخرفیست چیزیست که به آن نرسی و با فکرش زندگی کنی. مثلا عشق معنای زندگی می شود ولی ازدواج هرگز. بی دلیل نیست که تصور دنیای بعد از مرگ اینهمه به زندگی آدم ها معنی می دهد چون مطمینا تا زنده هستند به آن نمی رسند. به نظرم ظلم و استبداد و مبارزه با آن به زندگی بیاری معنا می دهد. ولی در عین حال جای چیزهای معنا بخش دیگر را می گیرد. در مجموع هیچ فرقی ندارد چون از اول زندگی معنای خاص و اصیلی نداشته. نه چیزی از دست رفته نه چیزی بدست آمده. تنها بهانه ای جایگزین بهانه های دیگر شده
سوال jasa رو تکرار می گردد :)
جَ صا، و زهرا: می گفت چو فردا شود فکر فردا کنیم. عجالتاً، خوشبختانه یا متاسفانه، امکان اش پیش نیامده در جایگاه ظالم یا مستبد بنشینم، پس به مسائل صنف خود ام فکر می کنم. هر چند، شاید کسی که در آن مقام است مناسب شأن خود بخواند اش.
مجید، می دانی که من از این حرف های عمیق چندان سر در نمی آورم. منظور ساده ای داشته ام و می خواسته ام حس دوگانه ی کارکردهای متضاد و دوگانه ی ظلم و استبداد را توصیف کنم: این که، در اوج سیاهی ظلم و استبداد، حس ظلم ستیزی و آزادی خواهی به زندگی رنگی می دهد که کسی در شرایط دیگر تجربه اش نمی کند؛ از سوی دیگر، در اوج همین معنا، به دلایل مختلف، ظلم و استبداد، به اشکال مختلف، افق زندگی را محدودتر و زندگی را کم رنگ تر می کند.
آن قدر ساده که حالا که این طور می گویم اش حتی به نظر بدیهی می رسد. ولی خب، حس و حالی که زیسته می شود هیچ وقت به سادگی گزاره ای که تحلیل عقلانی و بیان زبانی می شود نیست. و من هم خواسته ام از همان حس و حال بنویسم: حس و حالی که قدری اش از مشاهده ی تجارب و رفتارهای دیگران در شرایط مشابه می آید، ولی عمدتا مبتنی بر خودنگری (گذاشتن خود در شرایط مشابه یا به یادآوردن خود در شرایط مشابه) است.
از زحمتی که برای تایپ جَ صا متحمل شدی تشکر می کنم ;)
ارسال یک نظر