ای وای

فکر می‌کنم گزارشی بود از ایکانامیست، که جاییش از زبان دانشجویی در توصیف احوالش می‌گفت: ابتدا خشمگین بودم، بعد ناامید شدم، حالا تنها احساس خلاء میکنم.

توصیف بدی نبود. اگر ابتدا شور داشتم را هم به اولش اضافه می‌کردی، کامل‌تر میشد.

.

احساس این که نشسته باشی و به خلاء خیره شده باشی. یا زیر پایت خالی شده باشد و مدام در چاهی که گویی تمام نمی‌شود فروتر بروی. خبر مرگ‌ها را هر روز ناباورانه می‌شنوم. از آزارها و شکنجه‌های داخل زندان می‌شنوم، چیزهایی که اگر مستقیم نمی‌شنیدی محصول شایعه و اذهان بیمار می‌پنداشتی. آمیزه ی حسی بی بدیلی است از ناباوری، هول و نفرت، و خشم و درماندگی.

.

وقتی دامنه ی قتل و شکنجه و دستگیری به چند نفری از آدم‌هایی که می‌شناسیم و حتی خود مسئولان نظام می‌ر‌سد، وقتی اعلامیه‌های ترحیم این طور در سطح شهر پراکنده شده اند، وقتی دیگر شهداء به یک دانشگاه و یک دانشکده محدود نمی‌شود، با فرض یکنواخت بودن توزیع، می‌شود تخمینی از میزان گستردگی و فراگیری آن‌ها داشت. محسن حتما یکی از خیل این ده‌ها و صدها بوده؛ یکی که خوش‌شانس بوده خبر و جنازه اش به مادر و پدرش، از میان خیل پدرها و مادرهای نگران و بی‌خبر، رسیده. با این حال، وقتی تصویرش را می‌بینم و یادم می ‌آید در سایت کامپیوتر دانشکده می‌دیده امش، خبرهای بی‌جان، که برای فاصله‌داران تنها کلمه اند و آمار، جان می‌گیرند و مصور می‌شوند و حالم دیگر می‌شود.

احمد که زنگ می‌زند هم، بعد ازخبر، از تصویرها می‌گوید. می‌گوید همسایه و همبازی بودیم. مدتی سکوت می‌کند، گویی کلمه ای برای بیان حال نیابد تا جاخوردگی و ناباوری را نشان دهد. بعد، مقطع و مکرر چند باری تکرار می‌کند: ای وای... ای وای...

.

آن توصیف اول را این کلمه، با همین حس و حال، تکمیل می‌کند، تا کلمه ی توصیفِ حالِ این روزها باشد: ای وای.

آمیزه ای از ناباوری، فروریختگی، هول، درماندگی و ناتوانی. انگار نشسته باشی و ناظر هر لحظه فروتر رفتن در خلائی هولناک و دردآور باشی، بی آن که کاری بتوانی بکنی.