ایدئالیسم تو از من، رئالیسم من از تو

(یا: چگونه مضاعف های مان را قسمت كنيم)

می‌گوید: کار دوچندان.

می‌گویم: پول دوچندان، کار دوچندان.

می‌گوید: نه، اول کار دوچندان، بعد پول دوچندان.

می‌گویم: شما که ماتریالیست اید و رئالیست اید، گیرم از نوع غیرسرمایه‌داری آن، که ماتریالیسم و رئالیسم تان در کار است به جای سرمایه، شما دیگر چرا؟ شما دیگر چرا عنصر ذهنی‌تر را بر عنصر عینی‌تر مقدم می‌دارید؟ همان طور که همت را بر کار مقدم می‌دارند.

می‌گوید: ما در مقام مدیر و کارفرما ایدئالیست می‌شویم. ایده از من، کار از تو. آن ماتریالیسم و رئالیسم برای وقتی است که در مقام کارگر باشی. مقام کارفرما مقام ایده پردازی و دستور فرمایی است.

می‌گویم: پس این شیوه ی شما است برای آن که از آتش کار و بازار بپرید؟:

"ایدئالیسم تو از من، رئالیسم من از تو"؟

آن وقت اگر من هم به این شیوه تقسیم مضاعف‌ ها اعتراض کنم چه طور؟

اگر من هم همین عبارت شما را تکرار کنم چه طور؟

*

 

توضیح: این نوشته دیالوگی واقعی (با قدری تغییر و شاخ و برگ) در فضای کاری است، و نه درباره مسائل بیرونیِ سیاسی، اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی، ...