skip to main
|
skip to sidebar
نما
یکشنبه، اردیبهشت ۱۵، ۱۳۸۷
اندکی صبر
تمام می شود روزی،
و درد هم نخواهد ماند
همان طور که من و تو نمی پاییم.
__کالیگولا را گر چه بر سریر قدرت،
بیهودگی گذرانِ رنجْ رنجه می داشت؛
ناماندگاری اش را بهشتی می یافت،
به دوزخِ زجرْ اگر،
زندانیِ زمان می شد.
0 comments:
ارسال یک نظر
پیام جدیدتر
پیام قدیمی تر
صفحهٔ اصلی
اشتراک در:
نظرات پیام (Atom)
sdrsd
مشاهده نمایه کامل من
Archive
سپتامبر 2012
(1)
سپتامبر 2011
(1)
ژوئن 2011
(1)
مهٔ 2011
(1)
آوریل 2011
(1)
اکتبر 2010
(2)
اوت 2010
(8)
ژوئیهٔ 2010
(2)
مهٔ 2010
(4)
آوریل 2010
(4)
مارس 2010
(5)
فوریهٔ 2010
(4)
ژانویهٔ 2010
(5)
دسامبر 2009
(9)
نوامبر 2009
(4)
اکتبر 2009
(7)
سپتامبر 2009
(8)
اوت 2009
(9)
ژوئیهٔ 2009
(3)
ژوئن 2009
(2)
مهٔ 2009
(1)
آوریل 2009
(3)
مارس 2009
(6)
فوریهٔ 2009
(2)
ژانویهٔ 2009
(2)
دسامبر 2008
(8)
نوامبر 2008
(1)
اکتبر 2008
(6)
سپتامبر 2008
(10)
اوت 2008
(17)
ژوئیهٔ 2008
(6)
ژوئن 2008
(6)
مهٔ 2008
(17)
آوریل 2008
(25)
مارس 2008
(14)
ژوئیهٔ 2007
(9)
ژوئن 2007
(12)
مهٔ 2007
(17)
آوریل 2007
(12)
مارس 2007
(12)
فوریهٔ 2007
(27)
ژانویهٔ 2007
(1)
0 comments:
ارسال یک نظر