.

فکر می کنم برای «بعدتر» هم اتفاقی مشابه «اولیتر» افتاده است. ترجمه که می کردم مقابل later، می گذاشتم "بعدتر". لابد به سیاق کلمه ی انگلیسی و پسوند تفضیلی اش. (در هر دو چون فارسی زبان پسوند تفضیل را مشخصا در کلمه ای که استفاده می کند نمی بیند، برای آن که همان حسی را که از تفضیلی بودن در زبان اصلی -عربی یا انگلیسی- دارد در زبان خودش هم داشته باشد، پسوند "تر" را که بیان کننده ی چنان حسی است اضافه می کند.) فکر می کنم در واژگان زبان من این طوری جا افتاد و معمول شد. نگاه هم که می کنم می بینم در نوشته ها زیاد استفاده می شود. اما نه در لغت نامه می بینم اش، و نه معلوم است چرا نتوان -اغلب- بدون تغییر معنایی، "بعد" و "سپس" را به جای اش گذاشت. به نظر می رسد خیلی وقت ها منظورمان از "بعدتر" همان "بعد" است. هر چند شاید گاهی نیاز داشته باشیم که از آن در معنای تفضیلی اش استفاده کنیم: وقت هایی که قرار است به دو زمان بعید در آینده اشاره شود، و لازم شود "بعدتر" برای زمان ابعد به کار رود. (و اگر بعد را در همان معنای ابتدایی اش، یعنی "سپس"، به کار ببریم، استفاده از بعدتر را برای چنین مواردی در زبان ممکن می کنیم.)